Category Archives: !!! Навіны / Новини !!! – на сайті та в суспільстві

“Справа” ў Віцебску

Паездкі па Беларусі з прэзентацыяй “Справы” так натхняюць!
Вось прэзентавалі дзейнасць Таварыства ўкраінскай літаратуры пры СБП у Віцебку, у стылёвым пабе “Торвальд”, у вышуканым беларускім таварыстве 

ynZRIqrMNYw

 

3 дні в Луцьку

Таварыства тры дні прагасціла ў Луцку – на факультэце філалогіі і журналістыкі Усходнееўрапейскага ўніверсітэта імя Лесі Украінкі. Каталіся як сыр у масле: гулялі па музеях і рынках, хадзілі па кнігарнях і, канечне, сустракаліся з выдатнымі чытачамі. Мелі ажно чатыры сустрэчы: на факультэце ўніверсітэта, у Луцкім мастацкім музеі, Луцкім педагагічным каледжы і ў кнігарні Валынскай абласной друкарні. Расказвалі пра альманах “Справа” і пра Беларусь. Цяжка выказаць усю  ўдзячнасць лучанам, якія акружылі нас любоўю і клопатам. Мы страшна радыя, што знайшлі столькі новых аўтараў, цудоўных ідэй і выдатных новых сяброў.

Пра візіт Таварыства ў Луцк можна прачытаць тут, тут і тутIMG_8245 IMG_8248IMG_8251 IMG_8259IMG_8397 IMG_8525

5-дзённы тур Таварыства па Берасцейшчыне

У сярэдзіне лютага цудоўна паездзілі па Берасцейшчыне, сустрэліся з дзецьмі, моладдзю і дарослымі, пабывалі ў вёсках і гарадах.

Перша презентація – в селі Леліково. Болотне, широке село, закорінене, снігом замітене, як колись.
Це було справжднє свято. І в клубі, і потім в великій, теплій хаті, де за столом, накрітим, як на весилля, лунали й песні, й розмови, й плакали, й сміялись.

Репортаж дивіться тут.

(Але саме смакоття було після: картопелька, гриби, які там називають “губи”, голубці, пирожки та вино зі свого винограду.)

16711965_763308347152399_7415279931162672582_n

***

Пабывалі мы таксама ў Цэнтральнай гарадской бібліятэцы Брэста. Выступілі нашы сябры Вера Філосаф, Зінаіда Дудзюк, Віктар Кахновіч, Алесь Паплаўскі, Віктар Місіюк і старшыня Таварыства Наталка Бабіна. Імпрэзу наведала каля 30 чалавек. Дзякуем усім за плённую дыскусію і цікавасць да нашай працы!

Фотарэпартаж на сайце бібліятэкі

***

16729125_1862036647377301_367864889129718994_n 16729071_1862036774043955_664069256470767191_n

У апошні дзень Таварыства наведала берасцейскія курсы “Мова нанова” – даведалася, дзе насамрэч нарадзіўся Касцюшка ды як пісаць правільна складаныя прыметнікі і трохі расказала ўдзельнікам курсаў пра сябе. Дзякуй вялікі “Мове нанова” за пазітыў і падтрымку!

16729389_1862035084044124_4984650234089605202_n 16711928_1862037567377209_2560050464295861182_n

Больш фота на старонцы курсаў

16711735_1862035797377386_4047679387544196093_n

Пра астатнія сустрэчы чытайце неўзабаве.

Водгук на “Справу” №4 на сайце “Наша ніва”

Сябры, выйшаў вельмі цікавы водгук на 4-ы нумар нашага альманаха “Справа”. Далучайцеся да абмеркавання. Каментары вельмі розныя, але спрэс паказальныя. Нехта піша: “Украінскі нацыяналізм па азначэнні вораг беларускага нацыяналізму”. Мы ж, у сваю чаргу, не хочам мерацца нацыяналізмамі, мы працягваем працаваць для таго, каб толькі ў міры і ўзаемаразуменні жылі беларусы і ўкраінцы.
Мы верым у пабудову не этнічнай, але грамадзянскай нацыі, у якой знойдзецца месца ўсім народам Беларусі, усім поглядам і думкам. Нацыі, дзе дасягненні вымяраюцца не чысцінёю крыві, а карысцю – грамадскай і ўласнай.
Разумеючы, што ўзаемапавага і шчыры дыялог немагчымыя без праўды, пакаяння, сумленнага прызнання фактаў, мы ўзялі на сябе смеласць распачаць серыю матэрыялаў – навуковых, гістарычных, ні ў якім разе не ідэалагічных! – пра балючае.
Верым, што чым хутчэй грамадства прыйдзе да адкрытага абмеркавання гэтага болю, тым хутчэй яго перажывем і перамірымся

Чытайце водгук і пакідайце каментары тут: http://nn.by/?c=ar&i=185267

 

bagdanovich_m_2

Да 125-годдзя з дня нараджэння беларускага генія Максіма Багдановіча – на нашым сайце з’явіліся цудоўныя пераклады Максімавых вершаў украінскага сябра Таварыства Дмытра Шчарбіны.

Вось такая “Пагоня“, напрыклад:

Як за долю питимого краю
Вчую в серці тривожному страх,
Брами Гострої велич згадаю,
Вояків на баских румаках.

Шаленіють запінені коні,
Мчать, біжать у тяжкій хрипоті…
Стародавній литовській Погоні
Не запиниш, не зайдеш путі.

У незміряну даль несетеся,
Поперед і позаду — віки.
Ви за ким, румаки, женетеся?
Де лежать вам дороги-стежки?

Чи вони, Батьківщино, поклали
Наздогнати дітей твоїх тлум,
Що забули тебе, зганьбували
Віддали на поталу і глум?

У серця їх вражайте мечами,
Хай спізна та зчужіла юрба,
Як збентежене серце ночами
За свою Білорусь погиба…

Мати рідна, Вітчизно єдина,
Чи приспить що ту болість німу?..
Ти пробач, Ти прийми свого сина
Дай умерти за Тебе йому!…

Все летять і летять тії коні,
Збруя срібна гримить в боротті…
Стародавній литовській Погоні
Не запиниш, не зайдеш путі.

eu-dcle2bmy

“Таварыства ўкраінскай літаратуры” і палеская тэма на VI Кангрэсе даследчыкаў Беларусі

img_7675 img_7681

7–9 кастрычніка ў дажджлівым халодным літоўскім Каўнасе прайшоў Шосты Кангрэс даследчыкаў Беларусі. Ён сабраў некалькі соцень навукоўцаў з дзясятка краін. У Кангрэсе паўдзельнічала і Таварыства ўкраінскай літаратуры. Панэль, ініцыяваная сябрамі Таварыства, была прысвечаная вывучэнню беларуска-ўкраінскага памежжа і падзеленая на два блокі: мовазнаўчы і гістарычны. Яе наведалі каля 20 чалавек. З праграмай можна азнаёміцца тут.

img_7802

 

img_7695Уводны выступ Наталкі Бабінай, старшыні Таварыства, падняў дыскусіўныя, балючыя пытанні: як зберагаць лакальную ідэнтычнасць сярод вялікіх нацыянальных культур? як – і ці ёсць сэнс – спрыяць захаванню мясцовых гаворак? Цяперашняе пакаленне – апошняе, якое ведае мясцовую гаворку, выказалася Бабіна.

Ёй запярэчыў культуролаг Віктар Місіюк: такая думка – песімістычны варыянт, а рэалістычны такі, што захаванасць і ўжыванасць гаворак вельмі залежыць ад мясцовасці.

 

Найбольш падымалі праблему ідэнтычнасці, памяці і яе болевых кропак. Філолаг Наталля Хабзей адзначыла, прыход да сябе праз сваю гаворку цяпер  складанейшы, чым праз літаратурную мову – “бо гэтае слоўца, гэтае карэнне не перадавалася табе ад продкаў, каб загаварыць, трэба асяроддзе”.

img_7741

З-за гістарычных абставін у нашым рэгіёне памяць дэвальвавалася. Захоўваць фатаграфіі, лісты было нельга. Цяпер амаль кожны па кроплі адшуквае сваё мінулае – камусьці гэта ўдаецца, камусьці не. “Коли ми видавали «Лексикон львівський» (він вже має три видання), ми хотіли цим словником показати: те, що рідне і близьке, треба фіксувати”.  “Бо гісторыя – гэта шанец на існаванне для тых, каго ўжо няма,” – сцвердзіў Віктар Місіюк.

У асноўнай частцы свайго выступу філолаг і дыялектолаг са Львова Наталля Хабзей звярнула ўвагу на спробы ўкраінскай Акадэміі навук стварыць слоўнікі заходнепалескіх гаворак.

img_7732 img_7734

Яна расказала, што ў 60-я гады да дыялектолагаў у палескай вёсцы ставіліся яшчэ вельмі насцярожана, часта на пытанні: “Як у вас називають … (до прикладу, який-небудь предмет побуту)” жанчыны адказвалі: “Я в політику не бавлюся”. Першая лексікаграфічная праца па беларуска-ўкраінскім памежжы належала рэпрэсаванаму даследчыку Міколу Карзанюку, які пазначаў лакацыю і літаратурны адпаведнік або кароткае апісанне кожнай лексемы: “баді – оладки з тертої картоплі», «бекар – дитяча гра». Другім выбітным украінскім даследчыкам беларуска-ўкраінскага памежжа быў Рыгор Аркушын, які ў Луцку сабраў выдатную фанатэку гаворак. На аснове яе нядаўна была створана электронная мапа дыялектаў, дзе можна пачуць гаворку ці не кожнай вёскі рэгіёна!

Басконец Крышціян Рансэра даследуе вузкі прадмет: лічэбнікі ў палескіх гаворках, а даклад прысвяціў зусім вузкай тэме – лічэбнікам 2–4 і назоўнікам гэтага ліку.

img_7758 img_7765

Гэта асаблівы лік, які сустракаецца хіба толькі ў Аўстраліі!” – захапляецца Крышціян. У некалькіх вёсках  даследчык сутыкнуўся з зусім асаблівым выпадкам: папрасіў дапасаваць назоўнікі “брат” і “сын” да лічэбнікаў “два”, “тры”, “чатыры”. Выйшла “два браты, тры браты”, але “чатыры браты”, тое ж з “сынамі”. “Ваў! Гэта супраць усіх тэорый!” – дзівіцца хлопец. Украінскія ўдзельніцы секцыі параілі Крышціяну не арыентавацца адно на расійскую навуку ў вывучэнні гэтага пытання, а звярнуцца да напрацовак украінскіх даследчыкаў.

img_7773  img_7776

img_7813

Таксама аспірант брытанскага Інстытута Сары падзяліўся досведам, як крэатыўна збіраць звесткі падчас палявога даследавання: галоўнае – весяліць інфармантаў. У экспедыцыі Крышціян мае пры сабе некалькі зборнікаў казак і просіць інфарманта пераказаць нейкую з іх, але з гумарам – або расказаць зададзеную простую сітуацыю, але так, каб было весела! Зазвычай людзям гэта падабаецца, смяецца даследчык.

 

Гістарычную частку секцыі адкрыў гісторык Віктар Кахновіч, які расказаў пра эканамічнае становішча і гістарычную памяць дваранства Піншчыны ў 19 стагоддзі. Дагэтуль прозвішчы шляхты часоў ВКЛ можна сустрэць у Пінскім рэгіёне, адзначыў навуковец. Шляхецкая супольнасць тут сфармавалася ўжо ў 14 стагоддзі, і надалей была практычна закрытай групай, якая на 90% складалася з праваслаўных родаў.

img_7789

Можа падацца, што праваслаўныя дваране – якраз тая група, на якую абапіраліся ўлады Расійскай імперыі, праводзячы каланіяльную палітыку. Аднак прыклад пінскай шляхты паказвае адваротнае, а менавіта існаванне каланіяльнага рэжыму ў чыстым выглядзе. У 1865 годзе выйшаў закон, які забараніў памешчыкам беларускіх і ўкраінскіх губерняў набываць зямлю, здаваць зямлю ў заклад – “до усиления русских помещиков”. Гэта закранула і ўсіх землеўласнікаў Піншчыны нягледзячы на іх веравызнанне. Дзяржава злоўжывала маніпуляцыямі пры зборы падаткаў, такім чынам падтрымліваючы лаяльных і аслабляючы нелаяльных памешчыкаў.

img_7785  img_7786

Цікава, што пад ціскам дзяржавы памешчыкі аказаліся здольныя да салідарнасці, а на наступным этапе зразумелі, што трэба змагацца за культурны ўплыў на сялянства. Выхадцы з Расіі не маглі зразумець іх памкненняў: у нашчадкаў Рэчы Паспалітай і Расійскага царства былі зусім розныя культурныя коды, код пінскага дваранства – поліэтнічнасць.

Гістарычны блок працягнуў даклад культуролага з Брэста Віктара Місіюка. Ён распавёў пра дзейнасць украінскіх сацыялістычных партый Сельсаюз і Сельроб у Палескім ваяводстве. Гэтыя партыі мелі некамуністычны характар (“Мы – антыкамуністычная, але пранацыянальна-бальшавіцкая партыя”, казаў адзін з лідараў Васіль Пархотык), з’яўляліся найбуйнейшай беларуска-ўкраінскай палітычнай сілай у міжваеннай Польшчы, а таксама адзінай сілай, што атрымала досвед мясцовага самакіравання.  Характэрна, што пяцёра ўкраінскіх паэтаў Берасцейшчыны былі сябрамі сацыялістычных партый.  “Ще нам, браття-сільробівці, усміхнеться доля” – такая пераробка ўкраінскага гімна была папулярная на Берасцейшчыне. У найбольш спрыяльныя часы партыя Сельроб мела 10 тысяч сяброў у Палескім ваяводстве і ля 50 тысяч прыхільнікаў.

img_7828  img_7834
Вывучэнне дзейнасці сацыялістычных партый  на Берасцейшчыне ў міжваенны час паказвае, што жыхары Палесся зусім не былі пасіўнымі і абыякавымі ў палітыцы, як гэта прынята лічыць.

img_7843

Працягнуў тэму міжваенных нацыянальных рухаў на Брэстчыне гісторык Алесь Пашкевіч, ён расказаў пра канкурэнцыю ды супрацу беларускага і ўкраінскага рухаў у гэтым рэгіёне са складанай гістарычнай памяццю.  Натуральным супернікам для абодвух нацыянальных рухаў тут выступала Польская дзяржава, таму сілы стараліся супрацоўнічаць, хоць і не маглі пазбегнуць разладаў на глебе Берасцейшчыны, адзначыў даследчык.

Тым не менш, перад парламенцкімі выбарамі сілы падзялілі сферы ўплыву: украінцы пайшлі агітаваць на Заходняе Палессе, беларусы – на Піншчыну. Вынікі выбараў раскрылі патэнцыял нацыянальных палітычных сіл, канстатаваў Пашкевіч: берасцейскія ўкраінцы здолелі правесці яркую кампанію у Брэсцкімі і Кобрынскім паветах, а вось беларусам на Піншчыну ўжо не хапіла сіл. Гэты рэгіён застаўся найменш ахоплены хоць-якімі палітычнымі ўплывамі.

img_7844

На рэгіён, не закрануты нацыянальнымі ідэямі меншых народаў, добра клалася ідэя “вялікай Расіі”. Пра гэту з’яву расказаў берасцеец, аспірант Польскай Акадэміі навук Павел Абламскі.

img_7850

Найбольш рускую ідэю падтрымлівала інтэлігенцыя, што мела вялікі ўплыў і заставалася на чыноўніцкіх пасадах яшчэ з дарэвалюцыйных часоў (у той час як уплыў польскіх чыноўнікаў быў мінімальны – ніхто з іх не хацеў ехаць на Палессе). Дадатковымі фактарамі на карысць замацавання на Берасцейшчыне расійскай мовы было шырокае ўжыванне яе ў польскай дзяржаўнай прапагандзе, падтрымка не толькі сярод інтэлігенцыі часоў Расійскай імперыі, але і сярод яўрэйскай інтэлігенцыі, а таксама ўжыванне праваслаўнай і пратэстанцкай цэрквамі. У выніку царква па-руску малілася за цара Мікалая ІІ, у Брэсце па дарэвалюцыйных праграмах працавала расійская гімназія, у Пінску выходзіла ўплывовая газета “Под небом Полесья”, а Рускае Нацыянальнае Аб’яднанне агітавала, каб на перапісе людзі запісваліся “рускімі”.

img_7846  img_7849

Як і ў сучаснай Беларусі, рускія ў міжваеннай Польшчы не ўспрымалі сябе як меншасць, сцвярджае даследчык. Характэрна, што за перыяд 20-30-х гадоў прыхільнікі расійскай імперыі на Палессі ператварыліся ў прыхільнікаў імперыі бальшавікоў і віталі іх прыход на заходнебеларускія землі ў 1939 годзе.

Прыемнай неспадзеўкай стала далучэнне да “палескай” панэлі даследчыкаў з украінскага Дзяржаўнага навуковага цэнтра абароны культурнай спадчыны ад тэхнагенных катастроф. Мадэратары папрасілі сказаць колькі слоў  кіеўскага этнолага Алену Борак, якая раней выступіла з дакладам на секцыі па ахове гісторыка-культурнай спадчыны.

img_7800

Пані Алена распавяла пра экспедыцыі па беларуска-ўкраінскім памежжы, пачынаючы ад Чарнобыльскай зоны і далей на захад. Даследчыца вывучае трансфармацыю традыцыйнага пахавальнага абраду. Напрыклад, куды ставяць шклянку вады і хлеб для душы памерлага; куды выліваюць ваду, якой абмывалі нябожчыка (на вугал – на Лоеўшчыне, у Хойніцкім, Ельскім раёнах, пад дрэва – у Ровенскай, Валынскай абласцях і на Кобрыншчыне Брэсцкай вобласці); ці пакрываюць магілу палатном (у Лунінецкім, Столінскім, Камінь-Кашырскім раёнах); ці ладзяць памінальную вячэру (на Піншчыне, Століншчыне, Іванаўскім і Камінькашырскім раёнах) і іншыя. Даследчыца выявіла, што культурныя асаблівасці на беларуска-ўкраінскім памежжы цягнуцца мерыдыяльна, люстэркава. Наяўнасць дзяржаўнай мяжы пакуль зусім не адбіваецца на традыцыі. У канцы выступу даследчыца падзялілася: “Беларуска-ўкраінскае памежжа – вельмі асаблівы рэгіён. Гэта тэрыторыя гістарычна, геаграфічна, экалагічна магла стварыць умовы для ўтварэння нейкага першаснага этнасу, які пазней расцягнуўся па тэрыторыі…

img_7797 img_7799

У ходзе дыскусіі выявілася балючая праблема па абодва бакі мяжы – знішчэнне традыцыйнай культуры праваслаўнай царквой Маскоўскага патрыярхату: святары забараняюць людзям захоўваць векавыя звычаі, навязваюць новаўвядзенне. Ідзе наступ на традыцыйную культуру! – перажываюць этнолагі і ўсе, хто дбае пра захаванне лакальнай культуры.

    img_7808

Пасяджэнне даследчыкаў Заходняга Палесся, беларуска-ўкраінскага памежжа доўжылася ўвесь дзень – з 10-й гадзіны да 16.30. Вельмі важным стаў міждысцыплінарны характар секцыі: спецыялісты розных галін здолелі падзяліцца сваімі поглядамі на важныя для кожнага праблемы. Прысутнасць даследчыкаў з трох краін дазволіла наладзіць кантакты і, спадзяёмся, далейшую трывалую камунікацыю беларускіх, украінскіх і польскіх цэнтраў па даследаванні нашага памежжа, Палесся – “пярліны паміж дзвюма ракавінкамі”.

Таварыства ўкраінскай літаратуры пры СБП шчыра дзякуе арганізатарам Кангрэсу даследчыкаў Беларусі за цудоўную магчымасць для навуковай камунікацыі і новых знаёмстваў і выдатную арганізацыю ўсяго мерапрыемства!

Арсен Тетерук. Поліські передзвони

На сайце з’явіўся новы зборнік аўтарскіх украінскіх песень самабытнага паэта і кампазітара з Берасцейшчыны Арсена Тэтэрука.

Кніга даступная па спысылцы: http://druzi.by/?page_id=1584

Вячаслаў Лявіцкі – лаўрэат прэміі “МЕТАФОРА”!

Віншуем нашага дарагога кіеўскага сябра Вячаслава Лявіцкага, які стаў лаўрэатам Прэміі за найлепші пераклад паэзіі і эсэістыкі “Метафора“!

picture-1702-1382717787

Журы адзначылі яго пераклады сучаснай беларускай паэзіі і эсэ Альгерда Бахарэвіча.

Заснавальнікі прэміі адзначаюць: “Вулицями грецьких міст курсують фургончики, що розвозять хліб, вино, сир, олію, на бортах котрих написано «metaphore», що й означає “перевезення”. Літературний переклад – це також перевезення, тому перекладачів сміливо можна порівнювати з отими грецькими фургонами”.

Зычым Вячаславу перавозіць самае лепшае – і паболей!

І чакаем у Менску!

КОНКУРС ДЛЯ ШКОЛЬНІКАЎ І СТУДЭНТАЎ!

Сябры, якім яшчэ не споўнілася 26 гадоў! Запрашаем вас паўдзельнічаць у конкурсе “Зразмець Украіну”. Можна перакласці з украінскай невялікі твор або напісаць эсэ пра сваё бачанне аднаго з сучасных украінскіх аўтараў/твораў. Прызы для ўсіх удзельнікаў!
І будзем радыя надрукаваць вас:)

zrazumej-ukrainu-horizontal

 

Падрабязна тут: http://lohvinau.by/%D0%B7%D1%80%D0%B0%D0%B7%D1%83%D0%BC%D0%B5%D0%B9-%D1%83%D0%BA%D1%80%D0%B0%D1%96%D0%BD%D1%83-%D0%BA%D0%BE%D0%BD%D0%BA%D1%83%D1%80%D1%81/

До дня народження Володимира Мурашкевича пише Степан Давидюк

Володимир Мурашкевич народився на Волині, в Залiсоччi, що біля Олики. Батьки – Степан Пилипович і Онисія Микитівна, виховали сина в патріотичному дусі. Пізніше поет писав:

Бо із дитинства в заповіті

Лиш Україною живу…

З малих років дуже любив читати. Не раз зникав з дому, щоб не відібрали книжку чи не заважали. Хоча і мав велику жагу знань та хист, не одержав вiдповiдної освіти – перешкодою стали війна та арешти.

mur

У березні 1944 року був призваний до радянського війська. Брав участь у боях за визволення Вітебська. Маючи вістку про створену Українську Повстанську армію, зумів перебратися туди. 1946 року був заарештований, але незабаром звільнений через недоведеність вини. 1949 року знову був заарештований, відбував ув’язнення в казахських степах і заполярній Воркуті. На Воркуті, після звільнення, познайомився з рівною по долі дівчиною Бобко Вірою з Берестейщини. Одружився і, по її проханню, поїхали в Кобрин.

Після звільнення працював бригадиром будівельників у Кобринi. Вигодували двоє дітей – доньку Наталлю і сина Володимира.

На Кобринщині, в співпраці з дружиною, створили «Просвіту», яка діяла одинадцять років, та Конгрес Українських націоналістів з колишніх вояків УПА.

Відчуваючи нестачу знань для літературної творчості, багато займався самоосвітою. Належав до літоб’єднання місцевих поетів, вірші друкувалися в районнiй газетi “Камунiстычная праца”. Співпрацював з українськими згуртуваннями на Брестчинi, газетами “Голос Берестейщини” та “Берестейський Край”.

Похований у Кобрині. З пошаною проводили побратима в останню дорогу вояки УПА Волині.

На могильній плиті залишились слова з його вірша “Вдалі”:

О, Нене,

Я ділив з тобою

Твою гірку долю…

 

 

Білорусь

Білорусь, ти моя друга мати,

Я не мачуху бачу в тобі.

І не в силах, щоб осторонь стати,

Коли ти потопаєш в журбі.

Білорусь, я назавжди з тобою,

В сяйві сонця й коли гряне грім –

Усім серцем моїм і душею

Українця під небом твоїм.

Я з тобою і в щасті, і в горі

Одну саму п’ю чашу до дна.

В України й тебе одні зорі,

Одне сонце і доля одна.

Одні радощі з нею і болі,

Одні друзі й одні вороги,

Ви пліч-о-пліч йшли разом до волі,

Одна одній даючи снаги.

І здавалось, що жити і жити,

Коли виросла воля із ран,

Та діток своїй мові учити,

Що воскресла з в’язниць і кайдан.

Та зайшлися лихі яничари –

Божевілля в московськім чаду,

Твою волю вложили на мари –

Незміцнілу, святу, молоду.

Я оплачу ту гірко часину,

Давши волю з печалі сльозам,

І молюсь, аби любу країну,

Не звели на Голгофу катам.

Білорусь, ти моя друга мати,

Сином в пояс схиляюсь тобі.

Нехай Богом залишусь проклятий,

Відступивши від тебе в журбі.

 

Полішук

Де Буг i Прип’ять розлилися,

Сп’янілий пахощами лук,

Там край дрімучого Полiсся,

Там вiк вікує полiшук.

Йому гіллям розмай-дiброва

Дарує чар з незримих рук.

Тому не глухне його мова,

Тому живе сам полiшук.

Чужак, немов у павутину

Опутав муху злий павук,

На кого гне віками спину

Покiрний долi полiшук.

Його по черзi визволяє

Вiд ката кат в обiймах мук.

I так родиться й помирає,

Не знавши волi полiшук.

Над свiтом бродить гомiн волi,

I вже начитаний онук

Повча свого дiдуся, хто вiн,

Приспаний лихом полiшук.

Для нього це настiльки ново

Аж груди зносить серця стук.

О, скаже ще вiн своє слово –

Нiмий вiками полiшук!

 

Полішуки

Збайдуженi до гордості i волi,

Лякаючись загарбникiв руки,

Моï брати заслiпленоï долi

Затурканi моï полiшуки.

Ви пiдкажiте ïм, i Буг, i Пiна,

Що в нас одна кров, як i Бог один

Про те, що ще не вмерла Украïна

Й про те, що час вставать з колiн.

Чиï попи в кого вас не хрестили,

Чиï й про що спiвали вам дяки

I за кого голiв ви не ложили,

Затурканi моï полiшуки.

Пливли над вами з брязкотом кайданів

За роком рiк, складаючи вiки,

Пiд тяжкий глум усiх мастей тиранів

Затуркнi моï полiшуки.

То чи ж не час збагнуть нарештi, хто ви,

Збагнуть, що можна стиснуть кулаки

I перейти до дiла вiд розмови,

Затурканi моï полiшуки.

Ви пiдкажiте ïм, i Буг, i Пiна,

Що в нас одна кров, як i Бог один

Про те, що ще не вмерла Украïна

Й про те, що час вставать з колiн.

 

І я перехрещуся…

Москаль наш прапор розірвав

Біло-червонний-білий.

І в позу переможця став

В зухвальстві гордо-смілий.

З слідами крові на руках,

В очах “со злобой мести”,

Дає автограф на шматках

Розірваної честі…

Щоб не заплакати кріплюсь,

Стиснувши біль до болю.

Що ти так бідна, Білорусь,

На тих, хто любить волю.

Тебе твій рідний яничар,

У лещатах облуди

В Москву привівши на базар,

Продав за гроші Юди.

Тепер стогни чи хоч молись,

І я перехрещуся,

Аби Всевишній, як колись,

Послав тобі Костуся.

 

Ми Берестейці

Ми Берестейці з прадіда і діда –

Сини і дочки рідної землі,

У нас до рабства спрадавен огида,

Святої волі вічні ковалі.

Для нас Москва, а з нею і Варшава

Спокон століть братами не були.

Про них одна у нас зложилась слава,

Яку вони віками зажили.

У нас одна із прадавен твердиня –

Це Київ наш, оспіваний в піснях,

Скорботних душ і помислів святиня

Була і буде в прийдущих віках.

У нас свої традиції і мова,

У нас своя культура і пісні,

Ми носії славетних предків слова

І їх святої за своє борні.

У нас пшениць свої злотаві гони,

Над ними синь розлита в небесах.

Хоч по землі повзуть нові кордони,

Не в силі їм пройти нам по серцях.

Ми Берестейці й горді з цього слова,

Діти землі славетної в віках.

Не даймо, щоб заглухла наша мова

І вмерла рідна пісня на устах.